پیکربندی بوت دوگانه (Dual-Boot) برای استفاده هم‌زمان از لینوکس و ویندوز، فرآیندی پیچیده و مستعد خطا است که به‌ویژه در صورت نصب هر دو سیستم‌عامل روی یک درایو، احتمال خرابی آن بسیار بالا می‌رود. به همین دلیل، بسیاری از کاربران حرفه‌ای ترجیح می‌دهند لینوکس را به عنوان سیستم‌عامل اصلی خود انتخاب کنند و برای رفع نیازهای موقت به ویندوز، به سراغ ماشین‌های مجازی (VM) بروند. با استفاده از ابزارهای مدرن و قابلیت‌های پیشرفته‌ای مانند انتقال مستقیم کارت گرافیک (GPU Pass-through)، می‌توان کارایی نزدیک به سخت‌افزار واقعی را در ماشین مجازی تجربه کرد.
راه‌اندازی ماشین مجازی ویندوز با QEMU و virt-manager
برای اجرای روان ویندوز ۱۱ در لینوکس، استفاده از QEMU به همراه رابط گرافیکی virt-manager یکی از بهترین گزینه‌ها است. برای این کار به فایل ISO ویندوز ۱۱ (ترجیحاً نسخه LTSC برای سبک‌تر بودن سیستم‌عامل) و درایورهای virtio-win نیاز است. درایورهای virtio-win نقش مهمی در بهبود ارتباط میان سیستم‌عامل میزبان و مهمان و رفع مشکلاتی مانند لرزش تصویر (stuttering) دارند.
در سیستم‌های مبتنی بر پردازنده‌های Ryzen (پلتفرم AM4)، برای دریافت بهترین عملکرد باید فایل XML تنظیمات ماشین مجازی ویرایش شده و حالت پردازنده روی host-passthrough تنظیم شود. اختصاص منابعی مانند ۱۲ گیگابایت رم و ۸ هسته پردازشی مجازی (vCPU) به همراه ۲۰۰ گیگابایت حافظه ذخیره‌سازی، بستری مناسب برای اجرای برنامه‌های سنگین فراهم می‌کند.
انتقال مستقیم سخت‌افزار (GPU و USB Passthrough)
بزرگ‌ترین چالش ماشین‌های مجازی معمولی، عدم دسترسی مستقیم به شتاب‌دهنده گرافیکی سخت‌افزاری است. با استفاده از قابلیت GPU Pass-through، می‌توان کارت گرافیک (مانند RTX A2000) را به‌طور کامل از سیستم‌عامل لینوکس جدا کرده و در اختیار ماشین مجازی ویندوز قرار داد. در این حالت، ویندوز کارت گرافیک را به عنوان یک سخت‌افزار واقعی شناسایی می‌کند و امکان نصب درایورهای رسمی و اجرای بازی‌ها با شتاب‌دهنده سه‌بعدی فراهم می‌شود.
علاوه بر کارت گرافیک، انتقال درگاه‌های USB برای اتصال کیبورد، ماوس و دسته‌های بازی ضروری است. این کار به کاربر اجازه می‌دهد تا نرم‌افزارهای انحصاری ویندوز را که برای به‌روزرسانی فریم‌ور تجهیزات جانبی (مانند هدست و ماوس) ارائه می‌شوند، بدون مشکل اجرا کند.
مزایا و محدودیت‌های روش ماشین مجازی
این روش به کاربران لینوکس اجازه می‌دهد بازی‌ها و لانچرهایی را که با ابزار Proton سازگار نیستند یا نسخه لینوکس ندارند (مانند بازی‌های سرویس Xbox Game Pass)، به‌راحتی اجرا کنند. با این حال، این راهکار بدون محدودیت نیست؛ بسیاری از بازی‌های آنلاین مدرن که از سیستم‌های ضد تقلب در سطح هسته (Kernel-level Anti-cheat) استفاده می‌کنند، محیط ماشین مجازی را تشخیص داده و مانع از اجرای بازی می‌شوند. بنابراین، اگر هدف اصلی شما اجرای این دسته از بازی‌ها نباشد، ماشین مجازی می‌تواند شما را برای همیشه از دردسرهای بوت دوگانه نجات دهد.