غول کشتیرانی Maersk در راستای کاهش مصرف سوخت و انتشار گازهای گلخانه‌ای، آزمایش یک سیستم بادبان چرخشی (Rotor Sail) مدرن ساخت شرکت بریتانیایی Anemoi Marine Technologies را آغاز می‌کند. بر اساس این توافق، Anemoi یک بادبان چرخشی به قطر ۵ متر و ارتفاع ۳۵ متر را برای نصب روی یک کشتی کانتینری ۸,۷۰۰ TEU از کلاس Lima (که در تصاویر تبلیغاتی با نام Maersk Labrea مشخص شده) طراحی و تولید خواهد کرد.
واحد TEU (معادل بیست فوت) معیار استاندارد ظرفیت حمل کانتینر است که کشتی‌های کلاس Lima را در مقایسه با غول‌هایی مانند کشتی‌های کلاس Irina متعلق به شرکت رقیب MSC با ظرفیت ۲۴,۳۴۶ TEU و طول ۴۰۰ متر، در رده کشتی‌های نسبتاً کوچک قرار می‌دهد. نصب این بادبان برای اواسط سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است و پس از آن، کارایی سیستم در طول سفرهای منظم در اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی آزمایش خواهد شد.
فناوری بادبان چرخشی و اثر مگنوس
بادبان‌های چرخشی که به روتورهای فلتنر (Flettner rotors) نیز معروف هستند، از نظر ظاهر و عملکرد تفاوت ساختاری با بادبان‌های سنتی دارند. این سیستم‌ها از «اثر مگنوس» (Magnus effect) استفاده می‌کنند؛ پدیده‌ای فیزیکی که در آن یک جسم در حال چرخش در جریان هوا، نیروی برا (Lift) ایجاد می‌کند. چرخش روتور باعث ایجاد اختلاف فشار در دو طرف آن و تولید نیرویی عمود بر جهت باد می‌شود که بخشی از این نیرو به عنوان پیشران کمکی به حرکت کشتی کمک کرده و بار روی موتورها را کاهش می‌دهد.
شرکت Anemoi مدعی است که تجهیز یک کشتی به سه عدد از این بادبان‌ها در یک ارزیابی یک‌ساله، به طور متوسط ۹.۱ درصد کاهش مصرف سوخت و آلایندگی را به همراه داشته که این رقم در برخی سفرها به ۲۱ درصد نیز رسیده است. کلر ارمستون (Clare Urmston)، مدیرعامل Anemoi، این پروژه را نمونه‌ای موفق از همکاری برای توسعه پیشرانه‌های بادی توصیف کرد. اوله گرا جاکوبسن (Ole Graa Jakobsen)، مدیر فناوری ناوگان Maersk نیز اشاره کرد که پیشرانه‌های بادی یکی از راهکارهای نویدبخش برای افزایش کارایی کشتی‌ها هستند و این پروژه فرصت ارزشمندی برای کسب تجربه عملی در ناوگان کانتینری فراهم می‌کند.
این آزمایش در حالی انجام می‌شود که سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) صنعت کشتیرانی را تحت فشار قرار داده تا میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را تا سال ۲۰۳۰ حداقل ۲۰ درصد (نسبت به سال ۲۰۰۸) و تا سال ۲۰۴۰ حداقل ۷۰ درصد کاهش دهد و در نهایت تا حدود سال ۲۰۵۰ به انتشار صفر خالص برسد.